هنگامی که با رانندگان نسبتآ جوان تاکسی قائمشهر در مورد باشگاه نساجی هم صحبت می شوی، هیچ کدامشان از اوضاع باشگاه نخست شهرشان آگاهی ندارند؛ اگرچه زندگی آنها را مشغول خود کرده و آنها دچار روزمرّگی شده اند اما دورماندن طولانی مدت نساجی از سطح اول فوتبال ایران مهمترین دلیل این بی اطلاعی ست. نساجی از فصل  74- 1373 که از دسته اول فوتبال ایران سقوط کرد دیگر نتوانسته به جایگاه گذشته بازگردد.

رانندگان تاکسی از دفتر باشگاه نساجی هم اطلاعی ندارند، دفتری که تنها دو ماه از تغییر مکان آن می گذرد. دفتر باشگاه نساجی در موقعیت مکانی نسبتآ مناسب شهری قرار گرفته است، البته دفتری ست اجاره ای در طبقه آخر یک ساختمان چهار طبقه ی بدون آسانسور . همین که وارد دفتر می شوی چشمهایت به ویترین جامهای کسب شده باشگاه می افتد، جامهای کم ارزشی که بیشتر جامهایی محلی هستند. 

روابط عمومی باشگاه را فرد مسنی بر عهده دارد که درست در مقابل این جامها نشسته است. صندلی های اطاق انتظار 5 عددست، 2 عدد کمتر از تعداد بازیکنان قدیمی این تیم که قرار است برای آخرین بارها روی این صندلی ها بنشینند؛ این هفت نفر فصل بعد دیگر جایی در این باشگاه ندارند. در میان این بازیکنان، که همه آنها بازیکنان ثابت چند سال گذشته تیم فوتبال نساجی هستند، نام  با سابقه ترین بازیکن نساجی نیز به چشم می خورد. نصرالله نوربخش، بازیکن 32 ساله ی نساجی که 19 سال با پیراهن این باشگاه به میدان رفته است، همانند 6 بازیکن دیگر با یک تلفن از تصمیم جدید مدیرعامل باخبر شده است، آنهم در روزهایی که پیداکردن تیم برای بازیکنان کمی سخت به نظر می رسد.

این تصمیم در ابتدا برای بازیکنان بیشتر شبیه یک بازی ست، بازی مدیرعامل برای کاهش مبلغ قرارداد. کوروش رحمانی، مدیرعامل باشگاه، تصمیمش را به بازیکنان قدیمی ابلاغ کرده و گفته است که این بازیکنان می توانند به دنبال تیم جدید باشند و در صورت عدم پیدا کردن تیم، در صورت تمایل می توانند با باشگاه نساجی وارد مذاکره شوند. اگر چه کار واگذاری نساجی به بخش خصوصی رو به اتمام است اما مدیرعامل می خواهد پول کمتری از جیب سرمایه گذاران خارج شود و رفتاری اینچنینی از خود نشان داده است.

بازیکنان ثابت فصل گذشته که تاکنون کمتر از 50 درصد مبلغ قرارداد فصل پیش را دریافت کرده اند و با اینکه توانستند فصل را با رتبه ی ششمی به پایان ببرند، اکنون با بی مهری خاصی مواجه شده اند؛ در میان این بازیکنان هستند کسانی که در سالهای گذشته به خاطر پیراهن نساجی، پیشنهادمالی بهتر دیگر تیم ها را رد کرده باشند؛‌حتی اگر این پیشنهاد 4 برابر بیشتر از پیشنهاد نساجی بوده باشد.

بازیکنان اما بعد از جلسه ی صبح روز 5 شنبه مدیرعامل را در وضعیت "کیش" قرار می دهند، جلسه ای که در طول برگزاری آن نه مدیر عامل و نه بازیکنان قدیمی، هیچ کدام حرمت دیگری را حفظ نمی کنند و فریادهای بلندشان از بیرون اطاق جلسه هم قابل شنیدن است. بازیکنان خواستار پرداخت طلبشان و سپس رضایتنامه ی باشگاه می شوند اما مدیرعامل عنوان می کند که پولی برای پرداخت به بازیکنان ندارد و بحث بالا می گیرد. پس از چند دقیقه مدیرعامل یک طرفه به جلسه پایان می دهد و از اطاقش بیرون می آید و ادامه بحث را به بعد از ظهر موکول می کند.

مدیرعامل با وضعیت نسبتآ پیچیده ای روبرو شده است، لیدرهای باشگاه و کاپیتان تیم نیز به حمایت از این بازیکنان پرداخته اند و حتی کاپیتان تیم، فرید یعقوب نیا، تهدید کرده است که در صورت جدایی این بازیکنان او نیز باشگاه را ترک خواهد کرد.

جلسه بعد از ظهر پنج شنبه مدیرعامل و بازیکنان نیز به جایی نرسید و ادامه جلسه به صبح روز جمعه کشیده شد. در جلسه روز جمعه مدیرعامل قول داد که تا روز 4 شنبه طلب بازیکنان پرداخت شده و رضایت نامه آنها صادر شود.

حجت قاسمی، شناخته شده ترین لیدر باشگاه، عنوان می کند که فصل پیش باشگاه به دنبال سرمربی خوب و بازیکنان بومی بود اما این فصل تفکرش را تغییر داده و تصمیم گرفته است که بیشتر بر روی بازیکنان جدید سرمایه گذاری کند.

هرچند که از دست دادن بازیکنانی که چندین سال در این باشگاه بودند، کار چندان درستی در نظر نمی آید اما مدیرعامل تصمیمش را گرفته است. علاوه بر این هفت بازیکن، چندین بازیکن دیگر نیز تیم نساجی را ترک کرده اند و با این حساب نساجی بیش از 90 درصد از تیم فصل پیشش را از دست خواهد داد و با سرمربی جدیدش، یوسف لو، کار نسبتآ دشواری را در فصل جدید پیش رو خواهد داشت.

 « باشگاه با جوانگرایی، این فصل به ماندن در جدول فکر می کند و فصل بعد به لیگ برتر» حسین ولی نژاد سرمربی تیم جوانان باشگاه تفکر مدیرعامل را اینگونه بر زبان می آورد؛ تفکری که تنها گذشت زمان نتیجه اش را مشخص خواهد کرد.