اولین باری که نام محمود فکری بر سر زبانها افتاد برمی گردد به یکی از دوره های ابتدایی لیگ باشگاهی ایران بعد انقلاب، که پرسپولیس در قائم شهر با دو گل مغلوب نساجی شد و فکری در آن بازی با یک شوت از پشت هیجده قدم دروازه پرسپولیس را باز کرد. در همان دوران و هنگامی که استقلال به دلیل قوانین عجیب و غریب آن زمان در دسته سوم به سر می برد او به این تیم پیوست. فکری پس از یک دوره نسبتا کوتاه در فجر سپاسی به جمع آبی ها بازگشت و نه فصل و نیم دیگر در این تیم بازی کرد تا در ابتدای این فصل پس از اینکه کادر فنی جدید تمایلی به نگه داشتنش نشان نداد راهی تیم شیرین فراز کرمانشاه شود. در آستانه دیدار شیرین فراز و استقلال فکری از نا مهربانی های مسئولین باشگاه سابق حرف می زند و اظهار می کند توقع داشتم استقلالی ها مثل رفتاری را که میلانی ها با مالدینی داشتند با من داشته باشند.

فکری در مورد شباهت خود و مالدینی در مورد قدیمی بودن اشاره درستی دارد اما او باید به این نکته توجه کند که امثال مالدینی و کاستاکورتا که میلان آنها را تا سنین بالا حفظ می کند دیگر جزو مهره های فیکس تیم به شمار نمی روند. به عنوان مثال کاستاکورتا که فصل قبل آخرین حضورش به عنوان بازیکن را سپری می کرد در تمام جامها فقط و فقط در 11 بازی حضور داشت. او پیش از فینال لیگ قهرمانان در بازی مقابل اودینزه در سری A از فوتبال خداحافظی کرد و در نتیجه برای این بازی مهم اصلا در لیست نفرات تیم قرار نگرفت. حتی پائولو مالدینی بزرگ فصل گذشته برای میلان در تمام رقابتها 27 بازی انجام داد یعنی چیزی در حدود نصف بازیها. البته مصدومیتهای گاه و بیگاه هم به سراغش می آمد اما در زمان سالم بودن هم همیشه فیکس نبود. در تیم میلان اسمهای بزرگی مثل مالدینی و کاستاکورتا روی نیمکت می نشستند و اعتراضی هم به این موضوع ندارند.

حالا از محمود فکری که می گوید من بازیکن قدیمی استقلال هستم چند سوال می پرسیم: آیا حاضر بودی در این فصل فقط ده بار برای استقلال به میدان بروی؟ آیا حاضر بودی در استقلال بمانی و گاهی پنج دقیقه آخر بازی برای حفظ نتیجه تو را به زمین بفرستند؟ یا اینکه در زمان مصدومیت یا محرومیت هم پستیهایت به تو فرصت بازی کردن برسد؟ آیا روی نیمکت می ماندی بدون اینکه اعتراضی کنی؟ اگر جواب این سوالها مثبت است باید بگوییم استقلال در حق تو نا مهربانی روا داشته است.