برهانی استقلال همانی بود که از قبل می شناختیم. همانی که در اواخر حضورش در پاس، در سال آخر تیم برانکو و در بازیهای آسیایی دوحه دیده بودیم: موقعیت خراب کن و گل نزن. او در بازی با مس موقعیتهای مسلم گلزنی را از دست داد تا استقلال از رسیدن به سه امتیاز باز بماند.
برهانی گل نزن بودن خود را بارها و بارها در تیمهای مختلف ثابت کرده ولی جالب است که همه مربیان تمایل دارند از او به عنوان مهاجم نوک یا یکی از دو مهاجم استفاده کنند. در حالیکه به نظر می رسد بهترین پست برای او بازیکن گوش باشد تا به این طریق به جای قرار گرفتن در معرض گلزنی بیشتر در کار موقعیت سازی قرار بگیرد و با توجه به اینکه پا به توپ خوبی دارد، سرعتی و تکنیکی هم هست می تواند با اشکال مختلفی از مداعان عبور کند و هم تیمی هایش را صاحب موقعیتهای گلزنی کند.
در مورد تک به تکها اما یک سوال از خود برهانی داریم: با توجه به اینکه تکنیکی و دریبل زن هستی چرا دروازه بان حریف را دریبل نمی زنی؟ بازی با چین در دوحه که با حرکت بدن به زیبایی دروازه بان را جا گذاشتی هنوز از خاطرمان نرفته است.