با حذف رم در آن دیدار تاریخی در اولدترافورد، میلان باید برای قهرمانی اروپا با سه تیم انگلیسی می جنگید. در آن هنگام پائولو مالدینی اسطوره میلانی ها حرف جالبی زد. او گفت به مراحل پایانی لیگ قهرمانان رسیدیم و باز هم ما تنها پرچمدار فوتبال ایتالیا هستیم. حرفی که حقیقت داشت چون اگر از میلان صرفنظر کنیم ایتالیا از سال 2003 در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا نماینده ای نداشته است.

میلان از زمان رهبری آنجلوتی از سال ۲۰۰۱ کاملا از رقیبان هم وطن خود جدا شد. آنها از آن سال  تا به حال دو بار به مقام قهرمانی رسیدند، یک بار نایب قهرمان شدند، و یک بار هم در نیمه نهایی شکست خوردند. بدون شک یکی از رازهای موفقیت آنها  باید هماهنگی بازیکنانی باشد که سالها در کنار هم بازی کرده اند. اگر به تیم میلان نگاه کنیم متوجه می شویم آنها در این سالها کمترین تغییرات را داشته اند. بازیکنانی مانند کاکا، شوچنکو، پیرلو، نستا، سیدورف، گتوزو، مالدینی، اینزاگی، دیدا، روی کوشتا، استام و جیلاردینو از ارکان ثابت تیم بوده اند و جالب تر اینکه حتی ذخیره های آنها هم عوض نمی شوند: توماسون، کاستاکورتا، سرجینیو، کالادزه، آمبروسینی، شیمیچ و بروکی. جالب است بگوییم از نوزده بازیکن فوق فقط استام و توماسون کمتر از چهار فصل در تیم آنچلوتی حضور داشته اند.

نکته جالب دیگر تیم میلان سن و سال بالای بازیکنان است. به عنوان مثال هشت بازیکن از تیمی که سال قبل به مقام قهرمانی رسید بالای سی سال سن داشتند که در جمع  آنها بازیکنان موثری مثل اینزاگی و سیدورف هم بودند که اولی در دیدار فینال دو گل زد و دومی به عنوان بهترین هافبک لیگ قهرمانان انتخاب شد. بله میلانیها به همه ثابت کردند حتی در بازیهای سنگین و پر فشاری مثل لیگ قهرمانان اروپا هم می توان با بازیکنان پا به سن گذاشته نتیجه گرفت و براستی که این نتایج قابل احترامند چون نه با فوتبال دفاعی و کسل کننده بلکه با فوتبال تهاجمی و رو به جلو بدست آمده اند. اما آیا امسال هم این روند ادامه خواهد داشت؟به راستی ستاره های روسونری در این فصل تا به کجا پیش خواهند رفت؟